Ο μικρός Τζέι ήρθε να μας θυμίσει ότι το... νόημα έχει χαθεί

Αφήνοντας τα του… Βόλου, τις εξελίξεις της Νίκης και τις εσωτερικές κόντρες του Ολυμπιακού, αποφάσισα στο ρεπό μου να παραβρεθώ στην εκδήλωση του ΠΣΑΤ για τα αθλητικά βραβεία της χρονιάς που έφυγε.

Σε μία κατάμεστη αίθουσα στο ΣΕΦ, ο Πανελλήνιος Σύνδεσμος Αθλητικών Συντακτών, τίμησε τους πρωταγωνιστές των… ιστοριών του. Τα πρόσωπα που ουσιαστικά κάνουν την αθλητική δημοσιογραφία να υπάρχει.

Ανάμεσα σε όλες αυτές τις μεγάλες μορφές του ελληνικού αθλητισμού που τιμήθηκαν φέτος, μεταξύ τους και οι Γιώργος Καραγκούνης και Γιώργος Σαμαράς και με όλη την ηγεσία του αθλητισμού να δίνει το παρών, ένα παιδί διαφορετικό από τα άλλα ήταν ο επίσημος προσκεκλημένος της βραδιάς, έλαμπε με την παρουσία του και όλα τα φώτα ήταν στραμμένα πάνω του.

Είχα διαβάσει οτι είχε προσκληθεί ο μικρός Τζέι, ο θαυμαστής του Γιώργου Σαμαρά, που είχε συγκινήσει όλη την Ελλάδα με τις εκδηλώσεις λατρείας προς τη χώρα μας και τον Έλληνα διεθνή, για να παραβρεθεί στην εκδήλωση, αλλά δεν γνώριζα κατά πόσο αυτό ήταν εφικτό, ούτε ότι είχε «κλειδώσει» η παρουσία του.

Έτσι ήταν μία ευχάριστη έκπληξη όλο αυτό που έζησα στο τέλος της εκδήλωσης. Τη στιγμή που ο Σαμαράς έπαιρνε από το χέρι το μικρό Τζέι για να παραλάβουν μαζί το βραβείο ήθους, λίγο αργότερα που ο μικρός έσφιγγε τον λαιμό του Σαμαρά στην αγκαλιά του κι όταν για λίγο μίλησε στον κόσμο που όρθιος τον χειροκροτούσε… Εκείνη ακριβώς τη στιγμή κατάλαβα τι ακριβώς μπορεί να μεταδώσει ο αθλητισμός, πόσο δυνατά συναισθήματα μπορεί να σε κάνει να νιώσεις και τι μηνύματα μπορεί να περάσει μέσα σε λίγα μόνο δευτερόλεπτα. 

Δεν είναι μόνο το βάθρο, δεν είναι μόνο η επιτυχία, οι τίτλοι... Και φυσικά δεν είναι ο πετροπόλεμος στα γήπεδα, δεν είναι το να βρίσεις τη μάνα του άλλου για να τον πικάρεις, δεν είναι να βγάλεις στο γήπεδο τα απωθημένα σου.

Ο αθλητισμός είναι όλο αυτό το μεγαλείο που ένιωσαν όσοι βρέθηκαν στο ΣΕΦ το απόγευμα της Δευτέρας. Όλο αυτό που ένιωσαν όταν σηκώθηκαν και χειροκροτούσαν όρθιοι τον μικρό Τζέι, αλλά και τον Γιώργο Σαμαρά, που παρά το θάνατο ενός δικού του ανθρώπου, χάρη στον θαυμαστή του ήταν εκεί στην εκδήλωση.

«Γι’ αυτό το παιδί πραγματικά μπορώ να κάνω τα πάντα», είπε ο Σαμαράς… Τα συναισθήματα και η ανατριχίλα που ένιωσαν όλοι όσοι ήταν εκεί, πιστεύω ότι θα είναι κάτι που θα θυμούνται για πάντα…

Η δύναμη του αθλητισμού είναι μεγάλη. Αλλά δυστυχώς σε πολύ μικρό βαθμό τη χρησιμοποιούμε για να διαφοροποιήσει τη σκληρή πραγματικότητα της κοινωνίας μας. Το αντίθετο μάλιστα.

Όταν οι φίλαθλοι στην Ελλάδα δίνουν ραντεβού θανάτου, όταν το πρωτάθλημα διακόπτεται για επιθέσεις μπράβων σε διαιτητές, όταν φίλαθλοι ομάδων πέφτουν με μαχαιρώματα, ο μικρός Τζέι με το χαμόγελο του από την αγκαλιά του Σαμαρά, σου λέει απλά ότι έχεις χάσει το νόημα… Ότι κάτι κάνεις λάθος. Ότι ο ρόλος σου για τον οποίο σπούδασες και αποφάσισες να κάνεις αυτό το επάγγελμα, δεν είναι αυτός. Δεν είναι για να ασχολείσαι με τον κάθε «Χ» αλαζόνα και ψωνισμένο πρόεδρο που αλλάζει τα λόγια του από δευτερόλεπτο, σε δευτερόλεπτο, δεν είναι να κάνεις τον νομικό, δεν είναι να γράφεις αστυνομικό ρεπορτάζ για θέματα βίας, δεν είναι να γίνεσαι θύμα του κάθε προέδρου ή του κάθε οπαδού, δεν είναι να κάνεις τον Φώσκολο γράφοντας σενάρια για την επόμενη μέρα.  Υπάρχει κι ένας άλλος διαφορετικός κόσμος πίσω από όλο αυτό που μας έχουν επιβάλλει να βλέπουμε στο ποδόσφαιρο και στον αθλητισμό γενικότερα.

Αλλά δυστυχώς μικρέ Τζέι, δεν είναι επιλογή μας…