Χαιρετισμοί παικτών στα ντουβάρια και τα κάγεκλα...

Μερικές φορές στο τοπικό πρωτάθλημα, οι διαιτητές είναι τυπικοί χωρίς λόγο. Εφαρμόζουν τον κανονισμό κατά γράμμα ξεχνώντας ότι πρόκειται για το ερασιτεχνικό ποδόσφαιρο. Σε ορισμένες περιπτώσεις πάντως, χρειάζεται να είναι πιο ελαστικοί με το τι λένε οι οδηγίες και τα μαθήματα διαιτησίας που έχουν πάρει.

Παράδειγμα αποτελεί ο χαιρετισμός των δύο ομάδων μετά την είσοδό τους στον αγωνιστικό χώρο. Κανονικά πρέπει να γίνεται προς τη θύρα των επισήμων, που συνήθως είναι στην πλευρά των πάγκων. Αυτό όμως γίνεται στα επαγγελματικά πρωταθλήματα όπου υπάρχει θύρα επισήμων. Ποιος ο λόγος να γίνει και στα τοπικά; Δύο πολύ πρόσφατα παραδείγματα. Το Σάββατο, οι ποδοσφαιριστές της ΕΜΑ και του Αχιλλέα χαιρέτισαν τους δύο φιλάθλους που ήταν πίσω από τους πάγκους, ενώ είχαν μαζευτεί καμιά εικοσαριά, ίσως παραπάνω, πίσω από την εστία που είναι στην πλευρά του δρόμου. Χθες στην Ευξεινούπολη, ο διαιτητής Κούστας, που είχε πολύ καλή διαιτησία σε δύσκολο ματς, έβαλε τους παίκτες να χαιρετίσουν προς τους πάγκους γυρνώντας την πλάτη στους εκατοντάδες φίλους των δύο ομάδων που κάθονταν στην κερκίδα και περιμετρικά αυτής. Στο ίδιο γήπεδο πριν λίγο καιρό, ο Δημητριάδης έκανε το λογικό στο ντέρμπι Δήμητρα-ΓΣΑ, γύρισε τους παίκτες στον κόσμο.

Σε ορισμένα γήπεδα οι φίλαθλοι είναι όντως πίσω από τους πάγκους, όπως στο Διμήνι, στο Σαρακηνό, στη Νεάπολη, στον Αλμυρό. Σε άλλα όμως οι θεατές κάθονται στην άλλη μεριά, όπως στο γήπεδο της Ι.Μ. Δημητριάδος, στην Ν. Αγχίαλο, στην Ευξεινούπολη, τη Σούρπη. Δεν γίνεται λοιπόν οι παίκτες να σηκώνουν τα χέρια στα ντουβάρια του ΕΑΚ στο βοηθητικό! Γιατί το έχουμε δει κι αυτό. Δεν γίνεται να χαιρετούν στον Ξηριά και οι φίλαθλοι να είναι από πίσω τους! Καλό είναι να τηρούνται οι κανονισμοί αλλά σε αυτό το θέμα, θα πρέπει οι ρέφερι να βάλουν τη λογική πάνω από τις οδηγίες διαιτησίας. Θα μου πείτε “όλα τα άλλα τα είχαμε, αυτό μας μάρανε...”. Σύμφωνοι, δεν πρόκειται για κάτι το ουσιαστικό ή βασικό μπροστά στα διαιτητικά λάθη που γίνονται, αλλά είναι πολύ άσχημο για τους παίκτες το χειροκρότημά τους να πάει σε κάγκελα και ντουβάρια και για τους θεατές να βλέπουν την πλάτη τους.

Επίσης, όσον αφορά στη διαιτησία, ένα άλλο -πιο σημαντικό- ζήτημα είναι η στάση που πρέπει να έχουν οι διαιτητές στις έντονες διαμαρτυρίες. Οι ποδοσφαιριστές σε στιγμές που εκφράζουν τα παράπονά τους για κάποια υπόδειξη, συνηθίζουν να κολλάνε τα μούτρα τους στο πρόσωπο του ρέφερι κι ακολουθούν ειρωνικές ή υβριστικές εκφράσεις. “Σε άλλο γήπεδο είσαι εσύ”, “τυφλός είσαι, δεν το είδες το φάουλ”, “ξύπνα, παίζουμε στο ...τάδε γήπεδο” είναι μερικές εκφράσεις που συχνά-πυκνά ακούγονται από τους παίκτες προς τους “άρχοντες” των αγώνων. Οι διαμαρτυρίες ξεφεύγουν από τα λογικά πλαίσια και οι ποδοσφαιριστές πάνε το διαιτητή “καροτσάκι” όπως λέμε. Εκεί πρέπει να γίνεται σωστός πειθαρχικός έλεγχος, να υπάρχει η προσωπικότητα από την πλευρά των διαιτητών ώστε να επιβληθούν, να τους σέβονται οι παίκτες μέσα στον αγωνιστικό χώρο και όχι συνεχώς να τους κοροϊδεύουν ή βρίζουν. Μπορεί να χρειαστεί να βγουν μερικές κίτρινες κάρτες παραπάνω ή ακόμη και κόκκινες, αλλά σιγά σιγά θα έχουμε καλύτερη συμπεριφορά από τους παίκτες προς τους ρέφερι... Ο διαιτητής δεν πρέπει να είναι ο "κακός" που επιβάλει την τάξη, αλλά πρέπει με το χαρακτήρα και τα σφυρίγματά του, να δώσει σε όλους τους εμπλεκόμενους του παιχνιδιού να καταλάβουν ότι προσπαθεί να μοιράσει δικαιοσύνη και ισονομία στο ματς. Άλλωστε, αυτός είναι ο ρόλος του...