Δεν έλυσαν τα προβλήματα, αλλά μας έδειξαν έναν δρόμο

Μήπως μετά τα μετάλλια των Πετρούνια, Γιαννιώτη, Κορακάκη, Μάντη, Καγιαλή και Στεφανίδη η Ελλάδα μας έλυσε τα προβλήματα της; Δεν υπάρχουν πλέον οικονομικά προβλήματα και πείνα; Μήπως ξαφνικά έπαυσε η ανεργία; Βρήκαν σπίτι οι άστεγοι; Όχι.

 Της Αγγελικής Θανασούλη

 Τα μετάλλια αυτά δεν έδωσαν καμία λύση στα μεγάλα προβλήματα της χώρας μας αλλά ήρθαν σε μία εποχή που έστειλαν ένα μεγάλο και ηχηρό μήνυμα. Μήνυμα που μόνο αθλητισμός μπορεί να περάσει…

 Ο αθλητισμός είναι ένα  τεράστιο παγκόσμιο κίνημα με μεγάλη δύναμη και όσοι ξενυχτήσαμε τα ξημερώματα του Σαββάτου για να δούμε τη Στεφανίδη, είχαμε σίγουρα έναν σκοπό. Κι όσοι τον υπηρετούμε από κάθε πόστο και πιστεύουμε σε αυτόν, γνωρίζουμε τη δύναμη του και το τι μπορεί να καταφέρει.

Και μην μου πείτε ότι δεν κάνατε έναν πιο γλυκό ύπνο. Ότι δεν ξυπνήσατε πιο «ψηλοί», ότι δε νιώσατε και έκτη φορά υπερήφανοι και Έλληνες! 

Αυτά τα παιδιά πέτυχαν κάτι μοναδικό. Έστειλαν το μήνυμα ότι όσο κι αν την Ελλάδα τη θεωρούν ξεγραμμένη, όσο αν νομίζουν ότι έχουμε πεθάνει, εμείς είμαστε εδώ! Παλεύουμε λυσσαλέα με την ελληνική ψυχή μας, για να περάσουμε κάθε εμπόδιο. Με το κοντάρι της Κατερίνας Στεφανίδη, αφήσαμε πίσω όλα τα μεγαθήρια και βάλαμε τον πήχη ψηλά! Έστω και για λίγο, έστω και για λίγα λεπτά, πετάξαμε ψηλά, νιώσαμε ξανά πως είναι να είμαστε Έλληνες.

Οσο κι αν προσπαθείτε με αντιαθλητικά χτυπήματα κάτω από το νερό να μας κάνετε να πνιγούμε, όσο και αν μας τραβάτε τα πόδια κάτω από την επιφάνεια, οι Έλληνες βγάζουμε ξανά το κεφάλι από τη θάλασσα και με τα μάτια κλειστά, όπως ο Γιανννιώτης, θα πηγαίνουμε πάντα προς τα όνειρα μας και θα τα κατακτάμε!

Και ναι ξέρετε; Ακόμη κι αν τα έχετε διαλύσει όλα στην πατρίδα μας, ακόμα και με πενιχρά μέσα, εμείς ξέρουμε καλό σημάδι και βάζουμε στόχο ψηλά! Όπως η Κορακάκη! Παίρνουμε στον ώμο μας τα «όπλα» μας και αθόρυβα θα κοιτάξουμε να στοχεύσουμε ξανά τις αξίες μας, τα όνειρα μας.

Ξέρουμε ακόμη καλή ισορροπία για να κρατιόμαστε όρθιοι κι όταν εσείς μας σπρώχνετε να πέσουμε στον «γκρεμό» εμείς βρίσκουμε πάντα δύο… κρίκους να κρατηθούμε και να ξεκινήσουμε από την αρχή. Ο Πετρούνιας σας το απέδειξε!

Και όταν μας ζορίζετε πολύ, έχουμε τη θάλασσά μας! Ανοίγουμε πανιά και φεύγουμε! Κι ακόμη και αν υπάρχουν εμπόδια, κι ακόμη κι αν δεν έχει ούριο άνεμο, εμείς ξέρουμε πού θέλουμε να φτάσουμε και έχουμε χαράξει πορεία, όπως οι Μάντης και Καγιαλής.

Μετά την Ατλάντα το 1996, το Σίδνεϋ το 2000 και την Αθήνα το 2004, -εποχές βέβαια που η Ελλάδα τότε ήταν ψηλά σε όλα- αυτή είναι η τέταρτη καλύτερη συγκομιδή μεταλλίων για τη χώρα μας στην ιστορία των Ολυμπιακών Αγώνων. Σε μία εποχή που όλοι μας θεωρούν ξεγραμμένους, εμείς ξέρουμε να φωνάξουμε ότι είμαστε εδώ και παλεύουμε!

Όχι, δεν άλλαξε τίποτα στην Ελλάδα την επόμενη μέρα των Ολυμπιακών Αγώνων. Τα προβλήματα υπάρχουν και εμείς ξανά κατά τη διάρκεια της ημέρας θα έχουμε να ασχοληθούμε με την τραγική κατάσταση της χώρας μας, τον ΕΝΦΙΑ, τους φόρους, την ανεργία, τη γεμάτη προβλήματα ζωή μας.

Αλλά σίγουρα αυτά τα παιδιά αποτελούν λαμπρά παραδείγματα για όλους μας και μας έδειξαν τον δρόμο, μας έδωσαν κουράγιο. Η Ελλάδα είναι εδώ! Μπορεί να βρίσκει τρόπους να νιώθει υπερήφανη!Μπορεί να βρίσκει τρόπους να είναι ξανά στην κορυφή και αυτό κάτι δείχνει, κάτι σημαίνει.

Ένας από αυτούς είναι και ο αθλητισμός! Σε τέτοιες δύσκολες εποχές πρέπει να μάθουμε τα παιδιά μας να παλεύουν. Να βρίσκουν δύναμη έστω και όταν όλα φαντάζουν ότι έχουν γκρεμιστεί να πατάνε στα πόδια τους και να σηκώνονται. Να ξεκολλήσουν από το playstationκαι τα pokemon στα κινητά και να μάθουν πώς θα προπονήσουν όχι μόνο το σώμα τους, αλλά και την ψυχή τους για τα δύσκολα. Μόνο αυτά είναι πλέον η ελπίδα μας και οφείλουμε να τα προετοιμάσουμε σωστά. Ο αθλητισμός στην αγνή του μορφή είναι ο δρόμος, όχι ο μοναδικός, αλλά ένας από αυτούς!